Latoya Lesnoesa

Mijn naam is Latoya Lesnoesa de dochter van Richard en Tineke Lesnoesa en de kleindochter van Semual Lesnoesa oftewel hoe iedereen mijn opa hier kent als oom Job en oma Paulina Lesnoesa Vijf jaar geleden begon ik bij jullie mijn verhaal te vertellen. Een verhaal dat voor mij nooit zal eindigen. Want zolang Orang Buru bestaat, blijven onze verhalen voortleven. Via deze tekst wil ik jullie opnieuw meenemen in mijn verhaal: het verhaal van mijn opa Samuel Lesnoesa en mijn oma Paulina Lesnoesa-Rugenbrecht, en van de kracht die zij aan mij hebben doorgegeven.
Een paar jaar geleden stond ik in Wormerveer als een jonge vrouw die al wist waar haar wortels lagen: op Buru. Ik wist waar ik vandaan kwam, maar ik begreep nog niet volledig wat die afkomst voor mij betekende. Nu ik ouder ben geworden, zie ik steeds duidelijker welke kracht er in mij leeft. En bovenal zie ik waar die kracht vandaan komt.
Ik kom uit een gezin van vier, met mijn ouders en mijn zus. Mijn ouders gaven mij een vrije opvoeding. Ze lieten mij zelf nadenken, zelf kiezen en mijn eigen weg vinden. Ook mocht ik zelf bepalen of ik naar de kerk wilde. Daardoor kreeg ik de ruimte om mijn eigen tempo te volgen en mijn persoonlijke band met God te ontdekken.

Toch miste ik door de jaren heen iets. Er was een onrust in mij die ik niet goed kon verklaren. Ik voelde dat er iets ontbrak, iets wat mijn opa en oma mij ooit hadden meegegeven, maar waarvan ik de betekenis nog niet helemaal begreep. Daarom besloot ik zelf op weg te gaan met de Heer. Op die weg leerde ik niet alleen mijn geloof kennen, maar ook mijzelf.
Langzaam begon ik te begrijpen wat mijn oma altijd zei. Haar woorden kwamen uit Psalm 18:
"De Heer is mijn rots, mijn burcht en mijn bevrijder."
Vroeger hoorde ik die woorden vooral met mijn oren. Nu voel ik ze in mijn hart. Ik begrijp dat geloof niet betekent dat het leven altijd gemakkelijk is. Geloof betekent dat je een rots hebt om op te staan wanneer alles om je heen lijkt te wankelen. Het betekent dat je een veilige plek hebt wanneer je bang bent, en dat je mag vertrouwen op bevrijding wanneer je geen uitweg meer ziet.
Mijn opa Samuel leerde mij strijdkracht. Niet de kracht om tegen anderen te vechten, maar de kracht om te blijven staan wanneer het leven je probeert neer te halen. Van hem draag ik de moed om niet op te geven. Mijn oma Paulina leerde mij geloof en doorzettingsvermogen. Zij liet mij zien dat je, zelfs in moeilijke tijden, mag blijven vertrouwen op de Heer.

Hun lessen leven in mij voort. In mijn keuzes, in mijn geloof en in de vrouw die ik vandaag ben geworden. Misschien begreep ik vroeger niet altijd wat zij mij wilden meegeven. Maar nu zie ik dat hun woorden als zaadjes in mijn hart zijn geplant. Door de jaren heen zijn die zaadjes gaan groeien. Ze werden wortels, stevig verankerd in mijn afkomst, mijn familie en mijn geloof.
Ik ben een kleindochter van Samuel en Paulina. Ik ben een dochter van mijn ouders. Ik kom uit een gezin waarin ik vrij mocht groeien. En ik ben Orang Buru. Al deze delen samen hebben mij gevormd tot de persoon die vandaag voor jullie staat.
Mijn verhaal heeft geen echt einde. Het leeft verder in de verhalen die wij vertellen, in de waarden die wij doorgeven en in de namen die wij blijven noemen. Zolang wij onze opa's en oma's herinneren, blijven zij bij ons. Zolang wij weten waar onze wortels liggen, kunnen wij stevig blijven staan. En zolang Orang Buru bestaat, zullen onze verhalen nooit verdwijnen.
Vandaag draag ik de strijdkracht van opa Samuel en het geloof van oma Paulina met mij mee. Hun kracht is mijn kracht geworden. Hun verhaal leeft voort in mijn verhaal.

En wanneer mijn pad moeilijk wordt, herinner ik mij opnieuw de woorden van mijn oma:
"De Heer is mijn rots, mijn burcht en mijn bevrijder."

Op die rots blijf ik staan. Met mijn geloof in mijn hart, mijn familie achter mij en Buru voor altijd in mijn ziel
en als wij elkaar in Geleen zien wil ik jullie mijn tattoo laten zien, dit is een stuk waar ik trots op ben en dat je nooit mag vergeten waar je vandaan komt. Ik wil jullie bedanken voor het lezen van mijn verhaal, laten we op 7 november 2026 een nieuwe herinnering maken.

Terima Kasih!